Χωρισμός

Μια αγάπη εγεννήθηκε στη μέση του πλανήτη,

με πρόδωσε κι ορφάνεψε ολόκληρη η Κρήτη.

Δεν ζωντανεύει όνειρο στη ζήση ποθαμένο

σαν το δεντρό που δεν ανθεί και στέκει ξεραμένο.

Ξάργουτου το καμε ο Θεός εσένα ν’ αγαπήσω,

και μου ‘μπεμψε πάθη πολλά γραμμένα να τ’ αφήσω.

Σ’ άλλους καιρούς γραφτήκανε και σ’ άλλουςδιηγούμαι,

και το θεό ευχαριστώ που εδά δεν σε θυμούμαι.

Το χρώμα που έχει ο ουρανός έτσι οι ψυχές μαυρίζουν,

την ώρα τ’ αποχωρισμού που δυο καρδιές χωρίζουν.

Φίλε την ήβρα μην την γυρέψεις το γράμμα ετούτο να το στερέψεις

κι όταν πεθάνω δωσ’ της το γράμμα πες τση πως έφυγα,

σχαράς το πράμα μέσα τση γράφω που δεν κατέει

τη λέξη αγάπη να μην την λέει.

Δεν έπρεπε να γεννηθείς στον κόσμο αυτό να ζήσεις,

αγάπη τόσο αληθινή άλλη δεν θα γνωρίσεις.

Το ‘καμες το κατόρθωμα σκότωσες τη ζωή μου,

και όπως λιώνει το κερί έλιωσες το κορμί μου.

Μη το καυχέσαι, δήλωσε φονιάς αν σε ρωτήσουν,

δικοί που ξέρουνε για μας όταν σε συναντήσουν.

Δεν έπρεπε να γεννηθείς στον κόσμο αυτό να ζήσεις,

το «Σ’ αγαπώ» δεν θα το πεις ποτέ σου να δακρύσεις.

Δεν έπρεπε να γεννηθείς στον κόσμο αυτό να ζήσεις,

το «Σ’ αγαπώ» δεν θα το πεις ποτέ σου να δακρύσεις.

Σ’ ένα μεγάλο ποταμό στη μια του μπάντα μένω

για δε μπορώ τον ποταμό να τονε διασκελίσω,

γιατί βαθύς ο ποταμός θολά και τα νερά του

τα όνειρα μου θα χαθούν.

Τα όνειρα χαθήκανε δεν έχω μπλιο ελπίδα,

τα πάθη μου είναι ποταμός τη μοίρα μου την είδα.

Διαβάσετε να μάθετε τα πάθη τα δικά μου,

για το φονιά τον έρωτα που φάνηκε μπροστά μου.

Ένας γιατρός που μ’ άνοιξε κι έψαχνε την καρδιά μου,

στη θέση τζη ήβρε μια πληγή του χωρισμού κυρά μου.

Με μια πληγή στα στήθεια μου εζούσα τόσους χρόνους,

μα εφώναζα πως σ’ αγαπώ και απάλαινα τους πόνους.

Κι εδά στην ζήση ζωντανός δίχως καρδιά στο σώμα

με μια πληγή να αιμορραγεί μα σ’ αγαπώ ακόμα.

Το λογισμό μου κυβερνάς κι εγώ σε κανακίζω

να μη χαθείς για να μπορώ κι εγώ να ζω να ελπίζω

Εγώ πονώ και τραγουδώ μ’ αρέσει να ξεδίνω

γιατί φαρμάκι η ζωή με κέρασε και πίνω.

Ροδόσταμο τα θάρρουνα τα χείλη τα δικά σου

μα ήταν φαρμάκι κι έπρεπε να πίνω στην υγειά σου

Πλερώνω λάθη που ’καμα σε τουτηνε τη ζήση

που άφησα αμάλαγη καρδιά εσένα ν’ αγαπήσει.

Όπου βρεθώ θα τραγουδώ του χωρισμού τα λόγια

να κάνει ο πόνος κι ο καημός το στίχο μοιρολόγια.

Το πρώτο χάδι του έρωτα πώς να μην τ’ αγαπήσω,

και πού να ξέρω πως καημός θε να γενεί να ζήσω.

Συλλαβιστά το «Σ’ αγαπώ» μ’ ορμήνευω να λέω

δε μου ΄πε πως ώστε να ζω θε να πονώ να κλαίω

Σ’ όποια χαρά και ανε βρεθώ δακρύζω και λογούμαι

γιάντα στην ζήση τουτηνέ εμείς μαζί δεν ζούμε.

Πίνω φαρμάκι μια ζωή και το ‘χω συνηθίσει

λες κι είναι κόκκινο κρασί να πιω να με μεθύσει.

Δε γνώρισα ποτέ χαρά ο πόνος δεν αφήνει

μόλις την δει και φαίνεται μου παίρνει ότι μου δίνει.

Ποτέ δεν είδα όνειρο τη νύχτα να γελάσω

Να ‘ρθει στον ύπνο η χαρά κι εγώ να τη χορτάσω

Εγώ τα’ αγίους επίστευα μα δεν τσοι προσκυνούσα

γιατί είχα ανώτερο Θεό εσένα που αγαπούσα.

Άχι και να ‘μουν άγιος να ‘ρθεις να προσκυνήσεις

να σε ρωτήσω αν αγαπάς να δω αν εδακρύσεις.

Πριχού στον τάφο κατεβώ βγάλετε την καρδιά μου

στον Άδη να μην μ’ ακλουθούν τα πάθη τα δικά μου.

Μικιό κοπέλι στ’ όνειρο είδα το ριζικό μου

πορπάτουνα μες στα πηλά κι έκλαιγα μοναχό μου.

Μικιό μικιό τον έρωτα ετυχε να γνωρίσω

κι απλόχερα μου χάρισε πολλούς καημούς να ζήσω

Δεντρό που στέκει έρημο και δεν παραπονιέται

το ριζικό του αγκάλιασε με πράμα δεν τ’ αρνιέται.

Όσο βαστά ένα όνειρο κι ένα κερί που σβήνει

τόσο βαστούνε οι χαρές που η ζωή μου δίνει.

Εμένα δεν μου ορμήνεψε κανείς για να κατέω

πώς αγαπούν και πως ξεχνούν κι εδώ πονώ και κλαίω

Ποιανού ανθρώπου η λογική π’ ακούσει θα πιστέψει

πως μια ζωή ούτε λεπτό δε σ’ έβγαλα απ’ τη σκέψη.

Καρδιά μου ορφάνεψε μικρή δεν θα ξαναγαπήσει

θα μαραθεί σαν το δεντρό που δεν μπορεί ν’ ανθίσει.

Σ’ αγάπησα και επίστεψα στα ψεύτικα σου λόγια

και μ’ άφησες τσοι όρκους σου να τσοι ‘χω μοιρολόγια.

Άρχιξε και μιλεί η καρδιά θαρρώ για σένα λέει

δεν ξεχωρίζω καθαρά τα λόγια γιατί κλαίει.

Φονιάς τσ’ αγάπης θα γενώ τα όνειρα θα σκοτώσω

από την ψεύτρα σου καρδιά μπας και την εγλιτώσω.

Στα μάτια σου είδα τη ζωή στο φως τωνε το φως μου

μα ήτανε η κόλαση στη γης κι εσύ ο θάνατός μου.

Και λάθος να ‘σαι μιας ζωής δεν θα το μετανιώσω

δικιά μου είναι η καρδιά και δεν θα την προδώσω.

Χειροποίητα Κρητικά Μαχαίρια

Έκθεση & εργαστήριο:Γ. Καραϊσκάκη 13-15, ΤΚ 73100, Χανιά, Κρήτη
Τηλ.: 28210 98827
Έκθεση: Καραολή Δημητρίου 8, ΤΚ 73100, Χανιά, Κρήτη
Τηλ.: 28210 45333

Email: info@cretanknives.gr